Kalina sztywnolistna , Viburnum rhytidophyllum Hemsl.

Rodzina Piżmaczkowate (Adoxaceae)

Pochodzi z Chin; lubi gleby żyzne i świeże, miejsca słoneczne lub półcieniste, osłonione od wiatru, słabo odporny na suszę i mróz [1, 2, 3].

Krzew 2-3 m wys., żyje przynajmniej kilkadziesiąt lat. Występuje w zach. i środk. Chinach [1 ,2, 3].

• W ogrodzie
• Kwiatostany - bez liści płonnych
• Do wyplatania sznurów
• Owoce - ładne, błyszczące
• Liście - zimozielone
• Epinastie
• Pąki bez łusek
• Pokrój

Kalina sztywnolistna jest ciekawym zimozielonym krzewem o ładnych pomarszczonych liściach. Atrakcyjne są również jej kremowe kwiaty zebrane w duże podbaldachy oraz błyszczące czerwone owoce, które z czasem stają się czarne.

Jej wadą jest niepełna mrozoodporność, dlatego poleca się ją głównie do zachodniej części kraju [1, 2]. Zimy stają się jednak coraz cieplejsze i myślę, że powinna sobie dać radę również w pozostałych regionach Polski.

Kwiatostanami kaliny sztywnolistnej, podobnie jak kaliny hordowiny, to podbaldachy zbudowane tylko z kwiatów płodnych, bez wianuszka dużych kwiatów płonnych na obrzeżu (jak to ma miejsce np. u kaliny koralowej).

Szypułki kwiatów, podobnie jak gałązki, pąki i spód liścia są u tego gatunku pokryte brązowawym kutnerem.

W Chinach z kory kaliny sztywnolistnej pozyskiwano włókno służące do wyplatania sznurów [7].

Owoce tej kaliny dojrzewają na przełomie sierpnia i września i podobnie jak u hordowiny, stają się najpierw czerwone, a potem czarne.

Cechą charakterystyczną tego gatunku są duże (do 25 cm dł.) zimozielone liście. Ich wierzch jest ciemnozielony, błyszczący i silnie pomarszczony, a spód pokryty, gęstym, brązowawoszarym kutnerem.

U kaliny sztywnolistnej możemy zaobserwować ruchy roślin zwane epinastiami. Polegają one na szybszym wzroście ogonka liściowego po górnej stronie, co skutkuje odchyleniem się liści do dołu. Ogranicza to utratę wody przez liście podczas zimy, gdy roślina ma utrudniony dostęp do zmarzniętej w glebie wody [5, 6].

Podobnie jak u hordowiny pąki kaliny sztywnolistnej nie są okryte łuskami. Zawiązki liści (zdjęcie powyżej) i kwiatostanów (kolejne powyżej) tworzą się na jesieni i zimują w takiej postaci. Przed mrozem są do pewnego stopnia chronione przez gęste, brązowe włoski.

Kalina sztywnolistna ładnie komponuje się z krzewami o barwnych gałęziach oraz roślinami zielnymi w ogrodach typu angielskiego [4].

Literatura:

1. Seneta W., Dolatowski J., 2006."Dendrologia" Wydanie II poprawione i uzupełnione. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006. s. 494-497
2. Bugała W., 1991. "Drzewa i Krzewy dla terenów zieleni" wydanie II. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1991. s. 530-531
3. Runzelblättriger Schneeball - Wikipedia – (niem.) dostęp 04.11.2017.
4. Viburnum rhytidophyllum - Związek Szkółkarzy Polskich– (pol.) dostęp 04.11.2017.
5. "Słownik botaniczny" pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich, 1993. Wiedza Powszechna, Warszawa, s. 403
6. Adams Ch., Early M., Brook J., Bamford K., 2015. "Principles of Horticulture:
   Level 3". Routledge, New York, Oxon, p. 111
7. Viburnum rhytidophyllum - baike.baidu.com – (chin.) dostęp 04.11.2017

opracowała Anna Górska, Wrocław 2017

wróć